Over mij

burnout symptomen

Welkom bij Burnoutclub.nl

Allereerst zal ik mij voorstellen, Danielle Smits 34 jaar en nu 1,5 jaar werkzaam als zelfstandig ondernemer van een eigen Delicatessen winkel en sta weer vol in het leven.

In de afgelopen 5 jaar is er een hoop gebeurd in mijn leven om te komen en zijn waar en wie ik nu ben.

5 jaar geleden had ik een compleet ander leven. Dat leven was rond mijn 20ste ontstaan en langzaam verder gecreëerd.

Waar ik toen heel gelukkig mee was. Ik weet altijd heel goed wat ik wil en ga er dan vol voor.

Zo had ik met veel passie een opleiding toerisme gedaan. En in mijn laatste jaar daarvan ben ik stage gaan lopen op de luchthaven Rotterdam The Hague Airport als grondstewardess. Na mijn stage kon ik daar blijven.

Al snel kocht ik mijn eigen appartement en was het leven super. Leuk sociaal leven, vakanties. Deed nog een opleiding binnenhuisarchitectuur. Rond mijn 25ste begon ik langzaam wat onrustig te worden. Ik wou iets anders.

Maar wat en hoe…. Door bepaalde omstandigheden en voornamelijk doordat ik mezelf tegen hield bleef alles bij wat het was en hobbelde ik zo verder of eigenlijk, als een kip zonder kop liet ik mij verder leven.

Ik ging eigenlijk steeds slechter voor mezelf zorgen, zoals mijzelf geen ontspanning gunnen. Geen keuzes kunnen maken. Maar vooral geen liefde voor mijzelf hebben.

Rond mijn 29ste gaf mijn lichaam mij bepaalde signalen die ik negeerde totdat het moment daar was dat ik letterlijk niet meer kon.

Signalen die ik genegeerd had waren: om de haverklap zwaar verkouden, zware griep, enorme haar uitval, ruim 15 kilo aangekomen, vastzittende nek en het lukte mij niet meer om van dingen te genieten waar ik anders altijd zo blij van werd.

Dingen gingen mij steeds meer moeite kosten. Ik werkte onregelmatig en als ik dan bijvoorbeeld om 14 uur ‘s middags moest beginnen deed ik voorheen altijd van alles en nog wat voor die tijd, maar op een gegeven moment kon ik bijna alleen nog maar uit bed komen rustig op de bank zitten wachten tot het tijd was om naar mijn werk te gaan.

Afspreken met familie vrienden ging als een verplichting voelen. Na de signalen allemaal genegeerd te hebben dacht ik wel dat het goed zou zijn als ik er even een paar dagen tussenuit zou gaan.

Het werd een lang weekend Oostenrijk naar een plek waar ik al jaren kom en altijd weer als een soort van herboren van naar huis ga.

In plaats van dat ik dacht dat het me goed zou doen bleek het tegenovergestelde waar. Me gevoel leek helemaal te zijn uitgeschakeld, niks kwam meer bij me binnen.

Het koste me daar al heel veel moeite om dingen te ondernemen, sliep slecht en ook was ik weer stront verkouden.

Na thuiskomst zou ik de volgende dag om 5 uur ‘s ochtends weer gaan werken en op het moment dat de wekker ging wist ik dat ik niet meer kon en dat het niet alleen een verkoudheid was en wel langer zou gaan duren dan 1 week.

Ben toen gelijk naar de dokter gegaan die stelde voor om naar een psycholoog te gaan. Doordat ik zelf vermoede dat ik een burn-out had was ik opzoek gegaan naar een psycholoog die daarin gespecialiseerd was en daar kon ik direct bij terecht.

Het heeft wel even geduurd eer ik weer een beetje mezelf was. Dat je accepteert en erkent dat je een burn-out hebt en ook je omgeving.

De eerste weken was ik heel onrustig. Wist niet hoe ik op de bank moest zitten of beter in mijn bed kon gaan liggen. Boodschappen doen leek wel of ik een wereldreis had gemaakt als ik thuis kwam.

Normaal gaan dingen als opstaan, ontbijten, lunchen, boodschappen doen, werken en andere sociale bezigheden als vanzelf en toen leek mijn hele dag gevuld te zijn met opstaan, douchen, aankleden, eten en een stukje lopen of naar de psycholoog gaan. Het ging met vallen en opstaan.

Na 2 jaar keihard aan mezelf te hebben gewerkt en volledig uit mijn comfort zone te zijn gestapt weet ik nu wat mijn grenzen zijn en heb ik een duidelijk doel voor ogen.

Dit wil ik graag met anderen delen, omdat ik toen zelf ook opzoek was naar andere verhalen en herkenning. Mensen die het zelf niet hebben meegemaakt kunnen zich heel moeilijk in je verplaatsen. 

Ik heb gemerkt dat er online nog niet echt een prettige plek bestond waar dit mogelijk is.

Deze burn-out community is dan ook opgericht omdat ik hoop dat het hebben van een burn-out bespreekbaar wordt.

Vaak is het al prettig om je ervaringen, frustraties en emoties even van je af te kunnen schrijven.

Het kan enorm leerzaam zijn om verhalen en ervaringen van anderen te lezen.

Op dit forum zitten gelijkgestemden. Dit zorgt ervoor dat er totaal geen sprake is van taboes.

Meld je hier aan >